เราต้องพร้อมที่จะเป็นคนธรรมดา สามัญอย่างเต็มตัว นั่นคือการยอมรับตนเองดังที่เราเป็นโดยปราศจากความพยายามตะเกียกตะกายจะเป็น มหาบุรุษ เป็นผู้บริสุทธิ์ เป็นผู้รู้แจ้ง ถ้าเรายอมรับข้อบกพร่องของเราดังที่มันเป็นอย่างธรรมดาสามัญแล้ว เราย่อมใช้มันเป็นส่วนหนึ่งของศาสนมรรคได้ แต่หากว่าเราพยายามจะกำจัดจุดอ่อนข้อด้อยภายในตัวเรา มันจะกลับกลายเป็นศัตรู เป็นอุปสรรคกีดขวางบนเส้นทางสู่การ"พัฒนาตนเอง" และก็เป็นเช่นเดียวกับลมหายใจ ถ้าหากเราสามารถมองดูมันดังที่มันเป็น โดยไม่พยายามใช้มันเพื่อปรับปรุงตนเอง เมื่อนั้นมันย่อมกลายเป็นส่วนหนึ่งของหนทาง เพราะว่าเราหาได้ใช้มันเป็นเครื่องมือแห่งความทะเยอทะยานอยากส่วนตนของเรา อีกต่อไป

http://www.dhammachak.net/board/viewtopic.php?t=15&start=0&postdays=0&postorder=asc&highlight=&sid=106cbcad1e74fd981ac0c35d9b10b031